Uit Moordzaken.com
 | |
| Henk Peters | |
|---|---|
| Leeftijd | 41 jaar |
| Datum | april 2009 |
| Moordplaats | Arnhem (Doorwerth) |
| Moordwijze | Schietwapen |
| Status | Opgelost |
| Misdrijf | Moord |
| Straf | 18 jaar |
Op vrijdag 1 mei 2009 doet de moeder van Henk Peters aangifte van de verdwijning van haar zoon. In eerste instantie pakt de politie de zaak op als een normale vermissingzaak, maar al gauw krijgt het onderzoeksteam aanwijzingen dat de 41-jarige Henk wel eens slachtoffer kan zijn van een misdrijf. Onder meer door een nepagent die bij Henk's moeder aan de deur komt en door een telefoontje van iemand die zegt dat hij Henk Peters is. Als het opgenomen telefoongesprek door zijn familie wordt beluisterd, herkennen zij de stem van hun familielid hier niet in.
Op woensdagavond 29 april 2009 bezocht Henk het optreden van Kane op de Markt in Arnhem, om daar foto's te schieten, want Henk is amateurfotograaf. Tussen 22.30 en 22.45 uur heeft Henk het concert van Kane weer verlaten. Na het optreden is er niets meer van hem vernomen. Hij is spoorloos en ook zijn Volkswagen Golf lijkt in eerste instantie in rook te zijn opgegaan.
Op woensdag 27 mei, vier weken na de verdwijning treft de politie in de parkeergarage aan de Langstraat in Arnhem een zwarte Volkswagen aan. In eerste instantie leggen de agenten niet de link met de auto van Henk Peters, want er zitten geen wieldoppen op en ook zit er een andere kentekenplaat op de auto. In de ruit van de Volkswagen staat echter het juiste kenteken gegraveerd en dan blijkt het toch om de auto van de vermiste hobbyfotograaf te gaan. Uit verder onderzoek blijkt dan dat de auto al een aantal weken staat op dek 1+ van de parkeergarage. In die periode is de auto tenminste één keer gewassen.
Verdachte
Op 4 mei 2012 wordt Frans J. (1969) door het gerechtshof veroordeeld tot 18 jaar cel wegens moord. Het motief zou financieel gewin zijn: de dader was uit op de auto van het slachtoffer. In eerste aanleg was verdachte vrijgesproken.
Het lichaam van Henk is nog niet gevonden.
Uitspraak
Gerechtshof Arnhem,4 mei 2012
Omdat volgens de rechtbank ‘direct bewijs’ ontbrak was de verdachte in eerste aanleg vrijgesproken van moord dan wel doodslag. Het hof stelt, net als de rechtbank, vast dat het niet anders kan dan dat het slachtoffer door geweld om het leven is gebracht. Het gerechtshof leidt echter anders dan de rechtbank uit een groot aantal voor de verdachte zeer belastende feiten en omstandigheden af dat de verdachte rechtstreeks was betrokken bij de verdwijning van het slachtoffer. Van belang is volgens het hof dat voor zover mogelijk andere denkbare mogelijkheden zijn onderzocht. Verder heeft de verdachte, die zich steeds op zijn zwijgrecht heeft beroepen, zelf geen enkele opheldering gegeven over de voor hem belastende gegevens. Het hof acht daarom bewezen dat verdachte het slachtoffer opzettelijk van het leven heeft beroofd. De voorbedachte raad leidt het hof af uit het kennelijk van tevoren gemaakte plan om het slachtoffer van het leven te beroven, zoals blijkt uit onder meer ‘het van te voren zoeken op internet naar woorden als ‘Walther PPK’, ‘Walther PPK onderhoud’, dood’ en ‘kogel door het hoofd’ en de omstandigheid dat in een ladeblok van verdachte een Walther PPK met patronen werd aangetroffen. Uit het feit dat de verdachte vrijwel onmiddellijk na de vermissing van het slachtoffer probeerde een vervangend kentekenbewijs voor de auto van het slachtoffer te verkrijgen leidt het hof een financieel motief af.
Verdachte heeft door zijn daad het slachtoffer het meest fundamentele recht dat hem toekwam, namelijk het recht op leven, ontnomen. Een dergelijk feit schokt de rechtsorde in het algemeen en draagt bij aan algemene gevoelens van onveiligheid. Door de moord is voorts aan de nabestaanden van het slachtoffer op zich al enorm en onherstelbaar leed toegebracht. Door het doen verdwijnen van het lichaam van het slachtoffer is bij hen nog meer leed veroorzaakt, nu zij inmiddels jarenlang in onzekerheid hebben verkeerd en verkeren over de vraag of hij nog in leven is/was. Verder verkeren zij ook thans nog in onzekerheid over de vraag naar de wijze waarop het slachtoffer om het leven is gekomen.
Als gezegd kan het hof, bij gebrek aan een enige uitleg van de kant van verdachte, niet vaststellen wat er is voorgevallen tussen verdachte en het slachtoffer, maar in het onderzoek is geen enkele aanwijzing naar voren gekomen voor enige verzachtende omstandigheid die ten voordele van verdachte zou kunnen werken.
Het hof veroordeelt de verdachte tot een gevangenisstraf voor de duur van 18 (achttien) jaren.